Mantelzorg dragen in eenzaamheid
Mantelzorg en het dragen van verantwoordelijkheid
Mantelzorg op zich nemen
Mijn cliënt is een jonge man die de mantelzorg voor zijn moeder op zich heeft genomen. Zijn zus bemoeit zich er nauwelijks mee. Nu de gezondheid van zijn moeder plotseling hard achteruitgaat, voelt hij zich verantwoordelijk om de zorg te regelen. Hij vraagt zich af hoe hij zich in dit proces staande kan houden.
Zijn levensverhaal
In een aantal gesprekken vertelt mijn cliënt zijn levensverhaal. Hij is de enige in het gezin die heeft gestudeerd. Zijn vader was suïcidaal en is inmiddels overleden. Zijn zus is vooral bezig zichzelf overeind te houden. Moeder probeerde vroeger het beste van de situatie te maken, maar had daar niet altijd de mogelijkheden voor.
Het voelt voor cliënt erg eenzaam, toen en nu opnieuw. Hij trekt steeds weer de kar, terwijl de anderen geen initiatief nemen. Daarbij ervaart hij weinig erkenning voor zijn inzet; hij voelt zich niet gezien of gewaardeerd.
De zwaarte van zorgen
Zonder praktische en emotionele steun van zijn familie regelt hij telkens opnieuw de zorg voor zijn moeder en is hij er voor haar. Dat voelt als een zware last. Cliënt is blij dat hij hierover kan vertellen en zijn verhaal kwijt kan.
Hij heeft weliswaar een partner, maar hij wil haar niet steeds belasten met al zijn zorgen. Tegen een derde kan hij vrijuit spreken. Dat doet hem goed en geeft hem steun bij het verlenen van mantelzorg aan zijn moeder.
Adviezen
- Als mantelzorger is het belangrijk om goed voor jezelf te zorgen. Dat heb je nodig; anders lukt het mantelzorgen uiteindelijk niet meer.
- Het gaat daarbij niet alleen om praktische ondersteuning. Ook geestelijke begeleiding kan helpen om de draaglast te verlichten en stil te staan bij wat het zorgen voor een ander met je doet.
