Verbonden tot het einde
Stervensbegeleiding in de laatste levensfase
Een bewuste keuze voor stervensbegeleiding
Een ernstig zieke man vraagt om geestelijke begeleiding in zijn laatste levensfase. Door zijn ziekte kan hij alleen nog spreken met behulp van een stemversterker. Als homoseksuele man geeft hij duidelijk aan dat hij de voorkeur heeft voor een Geestelijk Begeleider uit de regenbooggemeenschap. Die rol mag ik op mij nemen.
Zijn levensverhaal
Tijdens onze eerste ontmoeting vertelt hij zijn levensverhaal. Hij groeit op in een groot katholiek gezin in Drenthe. Het leven thuis is niet gemakkelijk; zijn ouders maken veel ruzie en de sfeer is vaak gespannen. Door de jaren heen worstelt hij met psychische problemen.
Tegelijkertijd leidt hij ook een leven waarin hij werkt en een partner heeft. Zijn katholieke geloof laat hij nooit los. Hij bidt regelmatig en ervaart daarin steun en houvast.
Wanneer woorden wegvallen
Na een paar bezoeken lukt praten niet meer. Woorden zijn te vermoeiend geworden. Hij leest graag en ik lees hem voor uit een van zijn boeken. Het verhaal biedt hem troost. Even kan hij verwijlen in een andere wereld, los van ziekte en aftakeling.
Stilte en verbinding
Ook in het hospice bezoek ik hem nog twee keer. Tijdens het laatste bezoek is palliatieve sedatie gestart en is hij niet meer bij bewustzijn. Toch is er contact. In stilte zit ik bij hem. Ik vraag of hij wil dat ik nog een verhaal voorlees. Uit zijn mimiek begrijp ik dat zijn antwoord ja was.
Het zijn intieme momenten van nabijheid, van verbinding en loslaten. Ik spreek uit dat hij mag gaan, dat hij zijn best heeft gedaan in dit leven. Ik wens hem een goede laatste reis en al het goede voor wat daarna komt.
Overweging
Juist in de laatste levensfase is het belangrijk dat je een Geestelijk Begeleider kiest die bij je past. Ook al kun je de laatste fase niet meer praten, toch kun je elkaar verstaan. Het gehoor blijft het langst intact, de mimiek blijft leesbaar. Hierdoor ontstaat een verbinding die troost en heelt.
